Projekt – nauka połączona z zabawą dzięki technologii Sztucznej Inteligencji
Elastyczność Inteligentnego Systemu Dialogowego (ISD) pozwala na wykorzystanie go w różnych dziedzinach. Znajduje zastosowanie nie tylko, jako system obsługujący klientów (Inteligentny System Obsługi Klienta), czy interaktywny system informacyjno-nawigacyjny (infokiosk w Gdańskim Parku Naukowo-Technologicznym), ale z powodzeniem może służyć jako program edukacyjny, który angażuje odbiorcę w zdobywanie wiedzy i czyni z tego zdobywania prawdziwą zabawę.
Aby zaprezentować działanie takiego rozwiązania, stworzyliśmy projekt edukacyjny dotyczący historii Polski. A konkretnie – burzliwego okresu z historii współczesnej. Okresu, w którym w naszym kraju wprowadzono stan wojenny.
Realizacja – intuicyjny i atrakcyjny sposób na zdobywanie wiedzy
Zdecydowaliśmy, że atrakcyjne zdobywanie wiedzy, to takie, w które sami możemy łatwo się zaangażować. Sami możemy dopytać o interesujące nas informacje i sami, w dowolnym momencie, możemy zmieniać bieg rozmowy. Jeśli zaciekawi nas jakiś szczegół, np. dotyczący internowania – zapytajmy o niego. Albo w tej samej wypowiedzi, zwróciliśmy uwagę na metody służb specjalnych? Spytajmy o nie, pogłębiajmy informacje konkretne, które rzeczywiście stanowią dla nas wartość. Poznajmy ogólny zarys wydarzeń, a dalej – śledźmy tylko te, które są dla nas interesujące. Bardzo możliwe, że po uzyskaniu pożądanych informacji, wrócimy do tych, które na początku pominęliśmy, które wydały nam się nieistotne.
Taki sposób gwarantuje szerokie poznanie tematu, składanie z układanki różnych informacji, spójnego obrazu wydarzeń. Przy czym to my decydujemy, jaki obrazek chcemy w konkretnej chwili zobaczyć. Nie nudzimy się, bo wiadomości podawane są w przystępnej formie, stylizowane na propagandowy styl wypowiedzi, nierozłącznie kojarzony przecież z latami PRL-u. Bo dlaczego, w roli opowiadającego o okresie stanu wojennego, nie wykorzystać wideo postaci stylizowanej np. na urzędnika partyjnego? Urzędnika, który posługuje się utartymi zwrotami. jak np. „szanowny obywatelu” i wypytuje rozmówcę o to, czy zna historię swojej ojczyzny. Wcieleń wirtualnej postaci może być mnóstwo – zależnie od charakteru materiału edukacyjnego, może to być starożytny piechur, średniowieczny mnich albo, bardziej współcześnie, szalony naukowiec mówiący o początkach wszechświata. O ile przyjemniejsze jest zdobywanie wiedzy, dzięki rozmowie (wpisywanie pytań i uzyskiwanie odpowiedzi, które nakierowują na zagadnienia tematycznie związane z pytaniem) niż poprzez standardowe poszukiwanie informacji. W przypadku rozmowy natychmiast otrzymujemy informacje, które mogą być inspiracją do poszukiwania kolejnych, w innych źródłach edukacyjnych (podręczniki, filmy, encyklopedie). Angażujemy więc odbiorcę w zdobywanie wiedzy i otwieramy przed nim obszary wiedzy, które sam chce dalej zgłębiać.
Co więcej, system edukacyjny może być połączony z materiałami multimedialnymi. Zdjęcia kluczowych postaci konkretnego okresu, zdjęcia wydarzeń, archiwalne materiały wideo, czy wreszcie współczesne nawiązania do historii w dziełach sztuki (filmach, literaturze) – wszystkie te elementy wirtualna postać wyświetli w przeznaczonym do tego miejscu – np. na stronie internetowej albo na wirtualnym wyświetlaczu. W prosty sposób możemy stworzyć sieć połączeń określonego obszaru wiedzy z materiałami multimedialnymi.
Nauka więc, zyskuje na atrakcyjności nie tylko dlatego, że odbywa się na zasadach rozmowy (pytania i odpowiedzi), którą prowadzimy z postacią powiązaną wizerunkowo (strój, styl wypowiedzi) z interesującym nas obszarem wiedzy, ale nauka taka jest też atrakcyjna, bo uzupełniamy ją o źródła wideo, zdjęcia, nagrania dźwiękowe i inne materiały multimedialne. Takie połączenie wiedzy i materiałów przyczyni się do lepszego zrozumienia i, co za tym idzie, zapamiętanie wybranego wycinka wiedzy.
Podsumowanie
Projekt edukacyjny, wykorzystujący Inteligentny System Dialogowy, to rozwiązanie, które może objąć dowolny obszar wiedzy i połączyć go z wybranymi materiałami multimedialnymi. W przystępny sposób prezentuje zgromadzoną wiedzę, a obsługa takiego programu edukacyjnego jest intuicyjna – odbiorca rozmawia z programem, poprzez wpisywanie pytań przy pomocy klawiatury. Program z kolei może być dowolnie zwizualizowany, może być animacją, postacią związaną z dziedziną wiedzy, o której mówi albo dowolnym przedmiotem. Może też zmieniać swoją postać w zależności od tego o czym mówi. Cały projekt zatem stanowi spójny program, który różnymi kanałami (wzrok, słuch) dociera do odbiorcy i angażuje go w proces zdobywania wiedzy.
